Dinsdag 20 maart

Jacob

Er is verse sneeuw gevallen in Boras. Sofia heeft er schoon genoeg van slaakt een diepe zucht als ze op het nieuws hoort dat het winterweer voorlopig nog aanhoudt. Mij deert het niet, sterker nog: het is alsof ik in een kerstkaart ben beland.

Vandaag heb ik Jacob leren kennen. Niet “de ware Jacob”, want die ben ik bijna 40 jaar geleden al tegen het lijf gelopen, maar een jongen die mijn les luistervaardigheid heeft bijgewoond. Terwijl ik zit te prutsen met het aansluiten van mijn laptop aan de televisie, druppelen de leerlingen binnen en vanuit een ooghoek zie ik een jongen in de achterste bank glijden. Naast hem zit een docent, Marcus, en tot mijn grote verbazing blijft Marcus de hele les aan Jacobs zijde.

De les verloopt niet helemaal zoals ik had verwacht en het blijkt dat de vragen die de leerlingen moeten beantwoorden, nadat ze een korte nieuwsuitzending hebben bekeken over Buckingham Palace,  voor sommige leerlingen vrij moeilijk zijn. Het kost behoorlijk veel moeite om de leerlingen ertoe te bewegen om “iets” te zeggen, zelfs nadat ik heb aangegeven dat ze hun antwoorden ook in het Zweeds mogen geven (Sofia kan dan bepalen of de antwoorden correct zijn). De enige die mij duidelijk wil laten merken dat hij alles goed heeft begrepen is Jacob. Hij geeft prima antwoorden en ik ben aangenaam verrast over zijn woordkeuze. Nu Jacob het ijs een beetje heeft gebroken, verschijnen er langzaam meer vingers in de lucht en ontstaat er toch iets van interactie. Gelukkig!

Na de les heb ik gelegenheid om met Jacob en Marcus te spreken.  Jacob is 14 jarige zorgleerling die individuele begeleiding krijgt van Marcus. Dit betekent dat Marcus naast hem zit tijdens alle lessen en dat hij tijdens workshop in een soort maatwerkklas werkt. Nadat ik Jacob heb gecomplimenteerd met zijn Engels en met zijn actieve deelname aan de les vraag ik hem welke hulp hij van zijn docent, Marcus, krijgt. Jacob corrigeert mij en zegt dat Marcus niet zijn docent, maar zijn “partner” is en dan vertelt hij dat hij heel veel moeite heeft met lezen en schrijven. Tijdens lessen leest Marcus alle vragen voor en helpt hij Jacob met het formuleren van zijn antwoorden. Jacobs mondelinge taalvaardigheid is erg goed maar de problemen met het lezen en schrijven zorgen ervoor dat hij maar langzaam vooruit gaat. Op verzoek van Marcus laat Jacob mij zien waar hij mee bezig is met Engels. Maar hij is er vooral op gebrand om mij te laten zien dat er een helm is vastgemaakt aan zijn rugzak. Vol trots vertelt hij dat de enige fiets die voor school staat van hem is! Ik moet direct denken aan de gezichtsuitdrukking van Sofia toen ze het oerwoud van fietsen zag rondom onze school. Ook Jacob weet ervan want hij heeft de foto die Sofia toen heeft gemaakt allang gezien.

Het gesprek met Jacob is het tweede gesprek van vandaag waarin duidelijk naar voren komt hoe belangrijk de band is tussen leerlingen en docenten. Eerder vanochtend sprak ik met een viertal meisjes uit de basisgroep van Sofia. Deze meisjes zitten in jaar 9 en dat betekent dat ze aan het einde van dit schooljaar de school gaan verlaten. Alle vier geven ze aan dat ze de begeleiding van de coach en van de docenten het meest zullen missen van alles. Vooral in tijden dat het allemaal wat moeilijker gaat, zijn de coach en de docent degenen die hen steunen en die hen weer vertrouwen geven. Een groter compliment kun je als coach en docent toch niet krijgen!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *